Ek is mos rigtingbeduiweld gebore. Voete eerste in die wêreld ingekom en so het ek nog nooit geleer rigting hou nie. So ‘n paar somers gelede wil ek vir my niggie in Mooinooi gaan kuier. Vlak voor twee die Vrydagmiddag vat ek die pad. Dit gaan vir ‘n ruk te lekker, maar so begin die verkeer optel en dit raak besig. TomTom hou my op die N1. Op ‘n stadium mik ek om by Roodepoort af te klim en Hendrik Potgieter uit te vat, maar ek bly in die verkeerde baan en beland uiteindelik weer op die N1. Ek besluit om TomTom maar te vertrou.
Die verkeer word erger, die bane begin staan. Ek druk die alternatiewe roete knoppie en beland op die R101. Dit kan nie wees nie. In die stilstaan by ‘n verkeerslig, tik ek Mooinooi in. Skielik dui TomTom ‘n heel ander rigting aan. “Draai links,” kom die opdrag. Ek draai en raak paniekerig, want ek besef Diepsloot en spitstyd lê in my pad. Ek draai sommer links en weer links en beland weer op die N1. Gelukkig is ek naby ‘n vulstasie. Stop en oordink die situasie. In alle rigtings staan die verkeer stil. In Mooinooi gaan ek nie uitkom tot lank na donker nie. Terug in Vanderbijl gaan ek nie uitkom tot lank na donker nie. Bel toe maar ‘n vriendin in Rooihuiskraal vir oornag verblyf en kuier. By nadere ondersoek het dit geblyk dat ‘n adres in Centurion onder my niggie se naam op TomTom beland het.
