Die opwinding en energie van ’n veiling is vir baie mense verslawend.
Die adrenalien wat vloei wanneer daar met iemand meegeding word vir ’n winskopie is ’n gevoel wat ’n mens weer en weer laat teruggaan na nóg ’n veiling. ’n Slegte kopie of ervaring plaas egter gou ’n demper op die opwinding en kan ’n koper met die hande in die hare laat.
Die meeste voertuie wat op veilings verkoop word, is deur die bank teruggeneem, maar deesdae gebruik groot handelaars ook veilings om vinnig van voertuie ontslae te raak.
Hoewel daar ’n winskopie losgeslaan kan word, moet privaat kopers liefs eers ’n paar veilings besoek of selfs ’n kenner saamneem.
Daar is gewoonlik vooraf ’n dag waarop die voertuie wat opgeveil gaan word, besigtig kan word. Gebruik so ’n geleentheid om mooi te kyk wat beskikbaar is en om die voertuie deeglik na te gaan. Neem die VIN-nommer (elke voertuig het ’n unieke vervaardigersnommer) van ’n voertuig waarin jy belangstel en doen navraag oor dié motor by handelaars. Handelaars kan byvoorbeeld die diensrekord van ’n voertuig met behulp van die VIN-nommer nagaan.
Die reserwe- of minimumprys is gegrond op ’n voertuig se inruilwaarde. Goedkoper modelle en baie gewilde voertuie se minimumprys sal nader aan die inruilwaarde wees terwyl duur of verwaarloosde voertuie se pryse tot 20% onder inruilwaarde kan wees.
Voornemende kopers sal by die veiling ’n deposito, gewoonlik R5 000, moet betaal om te wys dat hulle ernstige kopers is en dikwels moet daar bewys van vooraffinansiering of ander beskikbare finansies getoon word. As daar nie ’n voertuig gekoop word nie, word die deposito terugbetaal, maar as daar wel ’n suksesvolle bod was en die transaksie kan nie afgehandel word nie, verbeur die koper die deposito. Kommissie van soveel as 5% en BTW word by die prys gevoeg en kopers moet daarvoor voorsiening maak.
Laastens moet kopers onthou dat afslaers nie motors kan waarborg nie en hulle nie die beskerming van die verbruikerswet geniet nie.